مقدمه: اختلالات اسکلتی-عضلانی از شایع ترین آسیب های ناشی از کار به خصوص در صنایع دستی محسوب می گردد. شرایط کار در صنعت کاربافی باعث شده اختلالات اسکلتی-عضلانی (MSDs) از جمله مشکلات شغلی شایع در این حرفه در بین زنان باشد. به این منظور تحقیق حاضر با هدف تعیین شیوع اختلالات اسکلتی-عضلانی در اندام های گوناگون کاربافان، ارزیابی پوسچر کاربافان و ایستگاه های کارکاربافی، تعیین ریسک فاکتورهای ارگونومیک و فردی موثر در وقوع اختلالات اسکلتی-عضلانی صورت گرفته است. روش بررسی: این مطالعه یک بررسی مقطعی از نوع توصیفی-تحلیلی بوده که به ارزیابی ارگونومیک ریسک ابتلا به اختلالات اسکلتی عضلانی ناشی از کار بافندگی بر روی 152 نفر از کاربافان شهرستان میبد پرداخته است. با استفاده از ابزار گردآوری اطلاعات که عبارت بود از پرسشنامه ویژگی های دموگرافیک و شغلی، پرسشنامه نوردیک و Body Mapمیزان شیوع علائم اختلالات اسکلتی-عضلانی اندام های فوقانی مورد بررسی قرار داده سپس با فیلم برداری از روند کار کاربافان و وضعیت بدنی آنان و با بررسی فیلم ها با استفاده از نرم افزار OCRAبه هر وظیفه کاری نمره ی پوسچر اختصاص داده شد. در پایان آنالیز داده ها توسط آزمون های آماری آنالیز واریانس یک طرفه و t-Test با استفاده از نرم افزار SPSS‐ 20 انجام گرفت. یافته ها: نتایج بررسی ها Ocra نشان داد بیشترین فراوانی بروز درد در سال گذشته در اندام های مختلف بدن در کاربافان مربوط به گردن، شانه بوده است و میانگین شاخصocra برابر با 65/3است و در ناحیه قرمز (خطر بالا )قرار دارند و 4/64% از افراد در معرض خطر بالا بودند از این رو بررسی ها نشان دادند درصد مواجهه با خطر سطح 4 به مراتب بیشتر از بقیه سطح ها می باشد از این رو این ایستگاه کاری نیازمند اقدام اصلاحی سریع می باشد و همچنین ارتباط معناداری بین سطح ریسک ocra و شیوع ناراحتی های اسکلتی عضلانی در طی 12 ماه گذشته در گردن و شانه و مچ دست وجود دارد نتیجه گیری: براساس نتایج شاخص های OCRA، کاربافان از نظر ریسک ابتلا به صدمات اسکلتی-عضلانی در رده های بالایی قرار دارند که نشان دهنده محیط کار و شرایط کاری نامناسب آنها است که این عامل نشان دهنده ضرورت انجام اقدامات اصلاحی است و همچنین روش OCRA را می تواند به عنوان یک روش مناسب برای بررسی ریسک فاکتورهای اختلالات اسکلتی-عضلانی در کاربافان به کار برد.

مقدمه: اختلالات اسکلتی عضلانی مرتبط با کار (WMSDS)، زمانی رخ می دهند که فشار اعمال شده به بافت های اسکلتی- عضلانی، بیشتر از ظرفیت تحمل بافت باشد. این مطالعه با هدف ارزیابی ریسک فاکتورهای ایجادکننده اختلالات اسکلتی عضلانی مرتبط با فعالیت های دستی با استفاده از روش ManTRA و اجرای برنامه مداخله آموزشی- مهندسی در بین کارگران صنعت چاپ انجام شد.روش کار: این مطالعه از نوع مداخله ای مورد شاهدی می باشد که جامعه آماری آن 40 نفر از کارگران صنعت چاپ که فعالیت دستی انجام می دهند، می باشند. 20 نفر برای گروه مداخله و 20 نفر برای گروه شاهد انتخاب شده و مورد بررسی قرار گرفتند. داده ها با استفاده از پرسشنامه نقشه بدن (Body Map) جهت تعیین میانگین شدت و موضع ناراحتی در اندام های مختلف بدن و روش ارزیابی ManTRA جهت تعیین نمره تجمعی در 4 ناحیه بدن (مچ/ دست/ بازو، شانه/ گردن، پشت، اندام تحتانی) برای هر کارگر در محل کار در قبل و بعد از مداخله (آموزشی- مهندسی) گردآوری شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS استفاده شد.یافته ها: تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که بین میانگین شدت درد در گروه مورد، قبل و بعد از مداخله در نواحی سر و گردن (P=0.012) شانه و بازوی راست (P=0.012)، شانه و بازوی چپ (P=0.043)، کمر (P=0.003)، دست و مچ راست (P=0.028)، دست و مچ چپ (P=0.027)، ران و زانوی راست (P=0.005)، ران و زانوی چپ (P=0.005)، پا و ساق پا راست (P=0.012)، پا و ساق پا چپ (P=0.0028) ارتباط معنی داری وجود داشته است. از نظر نمره تجمعی نیز، ارتباط معنی داری در نواحی بازو/ مچ/ دست  (P=0.001)و شانه/ گردن (P=0.001) قبل و بعد از مداخله مشاهده شد.نتیجه گیری: بر اساس یافته های این مطالعه می توان گفت که مداخلات ارگونومی می تواند باعث کاهش میزان شدت درد در قسمت های مختلف بدن و کاهش ریسک فاکتورهای ایجاد کننده آسیب های تجمعی در محیط کار شود.

سابقه و هدف: ریسک بروز اختلالات اسکلتی-عضلانی ناشی از عوامل مختلف کاری مانند عوامل ارگونومی در رانندگان کامیون ها قابل توجه است. هدف این مطالعه بررسی تاثیر ریسک فاکتورهای ارگونومی بر شیوع درد های اسکلتی عضلانی در رانندگان کامیون بود. روش بررسی: این مطالعه به صورت مقطعی و از نوع توصیفی-تحلیلی بر روی 200 نفر از رانندگان کامیون ها به روش نمونه گیری خوشه ای دومرحله ای انجام شد. از پرسشنامه ارگونومی و ایمنی رانندگان شامل مشخصات دموگرافیک، شرایط کاری (استرس ورضایت شغلی)، درد در نواحی نه گانه بدن در 12ماه گذشته بر اسا س Body Mapاستفاده شد. برای تحلیل داده ها از شاخص های مرکزی و آزمون های ناپارامتری اسپیرمن و کروسکال والیس استفاده شد. یافته ها: میانگین (±,انحراف معیار) سنی رانندگان 9±,5/47 سال بودکه بطور میانگین 66/10 ساعت در طی مدت 24 ساعت رانندگی می کردند. 5/99 درصد از درد ناحیه کمر شکایت داشتند که 40 % درد از نوع خفیف و 5/59 % زیاد بود. در ناحیه زانو 5/59 % درد زیاد را گزارش کردند. ارتباط بین درد درنواحی آرنج و پا با جابجایی و حمل بار و همچنین درد نواحی گردن و مچ دست با حرکات دست و بازو معنی دار بود (05/0p<). ارتباط معنی داری بین درد نواحی نه گانه بدن با رضایت شغلی یافت نشد. نتیجه گیری: ریسک فاکتورهای ارگونومی نقش مهمی در بروز دردهای اسکلتی عضلانی در رانندگان دارند که نیازمند آموزش و توجه خاص به این گروه شغلی همراه با انجام اقدامات پیشگیرانه ودرمانی است.

زمینه و هدف: این مطالعه با هدف بررسی و تحلیل ارزیابی عوامل خطر و میزان شیوع WMSDs با استفاده از روش های QEC و Body Map در واحدهای عملیاتی یکی از پالایشگاه های گاز با تفکر دوباره بر عمل آن بر اساس سوال پژوهشی مربوطه انجام گرفت.روش کار: این مطالعه توصیفی- تحلیلی بر روی 254 نفر از کارکنان عملیاتی انجام گرفت. این پژوهش در چهار مرحله انجام شد، که در مرحله اول 72 ایستگاه کاری واحدهای عملیاتی از طریق روش QEC مورد ارزیابی پوسچر قرار گرفته و در مرحله دوم برای پرسنل مربوطه میزان شیوع WMSDs با استفاده از روش Body Map مورد ارزیابی قرار گرفت. پس از مصاحبه با مسوولین مربوطه، در نهایت با استفاده از رویکرد تفکر دوباره بر عمل، اثربخشی چنین مطالعاتی مورد تحلیل قرار گرفت.یافته ها: بر اساس امتیازات نهایی روش QEC، میانگین امتیازات مربوط به 72 ایستگاه کاری برابر 53.8 درصد بود. بر اساس نتایج حاصل از Body Map در واحدهای مختلف، از بین کل اندام ها بیشترین میزان WMSDs مربوط به نواحی کمر (47%) و زانو (46%) بود. نتایج مصاحبه ها نشان دهنده عدم سیاستگزاری، عدم وجود برنامه و برنامه ریزی مناسب برای چنین طرح هایی بود. نتایج Meta-Reflection نشاندهنده این بود که ارزیابی های صورت گرفته بدلیل انجام ناقص چرخه های یادگیری، صرفا جوابگوی بررسی وضعیت WMSDs و شرایط ارگونومی ایستگاههای کاری و ارائه راهکارهای اصلاحی توسط متخصصین بیرون از سازمان می باشد. بر اساس آن، این کار باعث نقصان فرایند این گونه کارهای مطالعاتی شده و منجر به تاثیر کم آن در بهبود شرایط سلامتی، ایمنی و ارگونومی در سازمان مربوطه شده است.نتیجه گیری: امتیازات روش های QEC و Body Map مورد استفاده تائیدکننده یکدیگر بوده، به نحوی که وجود شرایط کاری نامناسب و غیرارگونومیک سبب ایجاد پوسچرهای نامطلوب و در نتیجه بروز اختلالات شده است. همچنین این نوع مطالعات ارزیابی ها با عدم تکامل سطوح یادگیری سازمانی مواجه می باشند که باید بیشتر از گذشته روند چنین پژوهش هایی را با پژوهش تعاملی و نگرش سیستمی ارگونومی در محیط های کاری اصلاح و ارتقا داد.